Och God
Wat ben ik blij
met die handen aan m'n lijf !!!!

Achter de computer zat ik en hoorde de brievenbus, vrrom. Ik wist dat het de brievenbus was, al kwam het geluid me deze keer onbekend over. Een uitnodiging voor het Drents Museum en een omlijnde brief. Even dacht ik aan een mogelijk huwelijk, maar al snel werd ik met m'n neus op de werkelijkheid geduwd.

Een vriend is overleden. Vier jaar geleden volgde ik in Uddel een cursus voor het begeleiden en communiceren met DoofBlinde mensen. De eerste avond dat ik Jan zag, wist ik met mezelf geen raad. Vluchten kon niet meer !!!! Hij zat aan tafel met naast hem zijn geleidehond. Zijn vaste begeleider maakte in een onwaarschijnlijk tempo gebaren in zijn hand.
Zoals ik later begreep, vertelde ze op die manier wat voor eten op tafel stond. Zijn begeleider schepte het eten op en vingerspelde, door het aangeven van de uren van de klok, waar Jan het eten kon vinden. Met het verstrijken van de week verdween de eerste schrik en ik had een nieuwe manier van communiceren geleerd.

De laatste dag moesten we 'n zogenaamde proef afleggen. Mijn angst werd bewaarheid. Jan werd aan mij toegewezen, als gastdocent. Hij moest beslissen wat we de volgende dag zouden doen. Het werd winkelen in Apeldoorn, een voor mij onbekende plaats, met een onbekend persoon, die niet kon zien en horen. Die nacht heb ik slecht, bijna niet geslapen. Die morgen lag er sneeuw. Ik pakte de hand van Jan, en liet hem aan de sneeuw voelen. "Sneeuw, Berend," zei hij en het ijs tussen ons was gebroken. We hebben een gezellige dag gehad.
Jan je bent niet meer. Mag ik alstublieft een beetje verdrietig zijn.

Berend Klönne
"het Vaggeschip"
maandblad over oog en oorzaken
5 de jaargang, nummer 6, juni 1996