Gele Trui

Vijfenveertig jaar geleden, 'een wereld van verschil'. De Verl Vaart ZZ te Erica, kende nog geen bestrating. 't Paerdepad, zo we de weg noemden bestond uit drie sporen van de boeren -wagens. Zelfs de bakker kwam in die tijd nog met paard en wagen. De Melkboer (later SRV man) verkocht zijn melk per liter huis aan huis met een melkbus voorop zijn transportfiets. Een fiets alwaar boven het voorwiel een rek was geplaatst waarop de melkbus stond. Volgens mij kwam de melk rechtstreeks van de boer, dit omdat deze vooreerst gekookt moest worden.

Ik weet nog hoe m'n moeder de postbode stond op te wachten, dit omdat ze omstreeks die datum de Kinderbijslag verwachtte. Armoe was troef. Via de radio hoorden we wie er de vorige dag de rit in de Tour de France had gewonnen. En natuurlijk wie de gele trui zou dragen. Het ongeluk wou dat mijn moeder 'n kanarie-gele lap stof had gekregen, waarvan voor mij een shirt werd gemaakt. Iemand kwam op het idee, een fiets-wedstrijd te houden. Zo kwam het dat ons huis startplaats van de Toer de France werd, en zo'n vieftien kinderen op allerlei fietswerk hun rondjes draaiden. Fietsen met klossen op de trappers, maar ook grote herenfietsen waar een tienjarige met z'n ene been onder de stang door zich een hernia probeerde te trappen. Start bij ons op de Dam, richting Klazienaveen, afslag Mosweg, herinner me de modderpoelen, Strengdijk richting Erica en bij R.Ax de trambrug over richting Klazienaveen. Zo werd er per avond minstens tien rondjes gereden. Het grootste gedeelte rijders viel uit door materiaalschade of bij gebrek aan conditie. Daarna de gebruikelijke huldiging, met natuurlijk de uitreiking van de gele trui.

Nog altijd verbaas ik me erover dat ik ondanks alles elke avond weer meefietstte, want die gele trui heb ik nooit tijdens de Toer de France gedragen.

J.B. Klönne